Pages

Custom Search

Welcome to Cambodia!

Welcome to Cambodia!

Tourism Upcoming Events in Cambodia

Popular Posts

Translate

Tuesday, August 8, 2017

Perception on Khmer Word "អញ" and "ខ្ញុំ"

"អញ" មិនមែនជាពាក្យអសុរស បើយើងសង្កេតទៅលើការប្រើប្រាស់ពាក្យបុរាណខ្មែរតែមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់លើសគេ ឧទាហរណ៍ ព្រះកម្រតេងអញ (ព្រះចៅអញ)។ ចំណែកពាក្យ "ខ្ញុំ" ជាពាក្យសម្រាប់អ្នកមានឋានៈទាបក្នុងសង្គមសម័យព្រះនគរយសោធរបុរៈប្រើព្រោះបញ្ជាក់ពីឋានៈក្នុងវណ្ណៈខ្ញុំព្រះឬពលព្រះ។ ឩទាហរណ៍ និយមន័យនៃពាក្យ "ខ្ញុំ" ក្នុងវចនានុក្រមសម្ដេចសង្ឃរាជជោតញ្ញាណោ ជួន ណាត បានសម្រាយថាស្ថិតក្នុងថ្នាក់ពាក្យ (សរសេរ "វាក្យ" ជាបែបបទបុរាណដែលខ្មែរលែងសូវប្រើ តែសម័យអង្គរគឺនិយមអក្សរ "វ" ក្នុងបរិបទអក្សរ "ព" បច្ចុប្បន្ន) ជានាម ( ន. ) មនុស្ស​ដែល​កំដឹង​ទ្រព្យ​គេ គឺ​មនុស្ស​ដែល​ទាល់​ក្រ ហើយ​ទៅ​ខ្ចី​ទ្រព្យ​គេ​មក​ចិញ្ចឹម​ជីវិត រក​សង​គេ​មិន​បាន យក​ខ្លួន​ទៅ​នៅ​បម្រើ​គេ ឬ មាតា​​បិតា​ចំពាក់​ទ្រព្យ​គេ​ឲ្យ​កូន​ទៅ​នៅ​បម្រើ​គេ, កូន​នោះ​ក៏​ឈ្មោះ​ថា​ខ្ញុំ​គេ : មនុស្ស​ខ្ញុំ​គេ (មាន​តែ​ពី​ដើម, ក្នុង​សម័យ​នេះ​លើក​លែង​មិន​ឲ្យ​មាន; ពាក្យ​គួរ​សម​ហៅ​ជា​បាលី​ភាសា​ថា ទាសា, ទាសី “ខ្ញុំ​ប្រុស, ខ្ញុំ​ស្រី”) ។ ដូចនេះសបញ្ជាក់អោយឃើញថាក្រោយសម័យអង្គរគឺមានការផ្លាស់ប្ដូរបរិបទសង្គមខ្មែរយ៉ាងខ្លាំង ហើយពាក្យដែលមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ត្រូវចាត់ទុកជាពាក្យអសុរសក្នុងសង្គមទៅវិញ តែប្រជាជនខ្មែរនៅតែនិយមប្រើពាក្យ "អញ" ដែលអ្នកដទៃចាត់ថាអសុរសឬមិនពីរោះស្ដាប់។
ពិិតជាអាចបែបនេះផងទើបខ្មែរជាប់តែចំណងពឹងគេនិិងនៅក្រោមគេរហូតតាំងពីមហានគរចុះអន់ខ្សោយ! តើពាក្យ "ខ្ញុំ" ត្រូវអោយប្រើជំនួសពាក្យ "អញ"នៅសម័យណា? ហេតុដូចម្ដេចបានជាត្រូវយកពាក្យនេះមកប្រើចំពោះខ្មែរ? នរណាជាអ្នកអោយប្រើ?
សូមអភ័យទោសនេះគ្រាន់តែការយល់ឃើញតាមសម្រាយពាក្យដែលបានបរិយាយខាងលើ!

Share-Pong

http://www.share-pong.com/referral/?link=c37b6395gtd1ds20160902091339